Ustka zaczęła rozwijać się jako miejscowość wypoczynkowa w drugiej połowie XIX wieku, gdy do nadmorskiej osady rybackiej przy ujściu Słupi zaczęli przyjeżdżać pierwsi kuracjusze. Wcześniejsza historia Ustki związana była głównie z rybołówstwem i portem — dopiero rosnąca popularność kąpieli morskich i modny nurt nadmorskich kurortów sprawiły, że miejscowość zaczęła się przekształcać w letnisko. Plaża Wschodnia, położona po stronie centrum i najlepiej nasłoneczniona, stała się naturalnym centrum wypoczynkowym nowego kurortu. Wzdłuż klifu zaczęły powstawać pierwsze pensjonaty, pawilony kąpielowe i łazienki morskie.
W latach 70. XIX wieku, równolegle z powstaniem promenady (1875), plaża zaczęła być zagospodarowana — pojawiły się pierwsze pawilony kąpielowe, łazienki morskie i wypożyczalnie sprzętu. W dwudziestoleciu międzywojennym Ustka była znanym kurortem nad Bałtykiem, a po II wojnie światowej jej popularność dalej rosła, choć charakter wypoczynku zmienił się z kurortowego na masowy turystyczny. Do dziś Plaża Wschodnia zachowuje charakter wakacyjnego centrum — łączy nadmorski klimat z funkcjonalnym zapleczem turystycznym i nadal jest wizytówką Ustki jako miejscowości wypoczynkowej.
Warto wiedzieć, że plaża Wschodnia graniczy od zachodu z portem i ujściem Słupi, a od wschodu przechodzi w dłuższy, mniej zagospodarowany odcinek wybrzeża prowadzący w stronę usteckich osiedli i dalej Przewłoki. Dla osób szukających ciszy wystarczy krótki spacer na wschód, by opuścić tłumy i znaleźć spokojniejszy fragment brzegu. Najlepsza pora na plażę to wczesny ranek (spokój i wschód słońca nad morzem) lub późne popołudnie (cieplejsza woda i zachód słońca od strony morza). W sezonie warto przychodzić z własnym parasolem i kremem z filtrem — słońce nad Bałtykiem bywa mocne nawet w pochmurne dni.