Historia światła nawigacyjnego w Ustce sięga 1871 roku, gdy na wschodnim falochronie umieszczono lampę olejową na maszcie. Pomagała ona statkom bezpiecznie wpływać do portu, zwłaszcza po przebudowie portu w latach 1899–1903, która ukształtowała jego współczesny układ. W kolejnych latach system nawigacyjny był unowocześniany — lampę olejową zastąpiono nowocześniejszymi źródłami światła. W 1892 roku, w ramach przebudowy stacji pilotów, wzniesiono murowany budynek z przylegającą ośmiokątną wieżą; zwieńczającą ją galerię z latarnią ukończono w 1904 roku. Piloci prowadzili statki przez wejście do portu, a latarnia była ich miejscem pracy i punktem orientacyjnym.
Warto wiedzieć, że ustecka latarnia ma nietypową formę — to ceglana, ośmiokątna wieża o wysokości około 19,5 m, przylegająca do murowanego budynku dawnej stacji pilotów. Obiekt przetrwał II wojnę światową bez większych zniszczeń, dzięki czemu oglądamy go dziś w formie z XIX wieku, a w 1993 roku został wpisany do rejestru zabytków. Latarnia jest nadal czynna i pełni funkcję nawigacyjną, a jednocześnie — po zakończeniu służby przez ostatniego latarnika w 2010 roku — jest udostępniona turystom: z galerii widokowej rozciąga się panorama portu, falochronu i morza.
Spacer do latarni warto połączyć z wizytą w porcie i na falochronie — wzdłuż nabrzeża można zobaczyć kutry rybackie, jednostki pasażerskie i łodzie, a na wschodnim falochronie pomnik Syrenki Usteckiej. To także dobre miejsce na obserwację zachodu słońca — słońce chowa się za horyzontem od strony morza, a wejście do portu i bryła latarni tworzą malowniczą ramę. Od Pokojów u Ireny przy ul. Łąkowej 1 do latarni dojdziemy spacerem w około 25 minut — to naturalny cel wieczornego spaceru z Pokojów u Ireny.